Η Πρωτοβουλία Τοπικής Ανάπτυξης Φιλίππων, δημιουργήθηκε από πολίτες για να διεκδικήσει για την περιοχή των Φιλίππων, τη δημιουργία ενός δήμου, του Δήμου Φιλίππων, που να πληροί όλα εκείνα τα κριτήρια που θα εμβαθύνουν τη δημοκρατία και ταυτόχρονα θα δίνουν προοπτικές ισχυρής ανάπτυξης του τόπου μας.

Δευτέρα, 11 Ιουνίου 2018

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΟΥΣ ΦΙΛΙΠΠΟΥΣ. 11 ΙΟΥΝΙΟΥ 1216, ΔΟΛΟΦΟΝΕΙΤΑΙ Ο ΕΡΡΙΚΟΣ ΤΗΣ ΦΛΑΝΔΡΑΣ. ΛΑΤΙΝΟΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ, Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΑΝΑΚΑΤΕΛΑΒΕ ΤΟΥΣ ΦΙΛΙΠΠΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΒΟΥΛΓΑΡΟΥΣ.



        11 Ιουνίου του 1216. Δολοφονείται ο Ερρίκος της Φλάνδρας. Ήταν βασιλιάς του Λατινικού βασιλείου της Κωνσταντινούπολης, το κράτος που προέκυψε μετά την άλωση της  Πόλης από τους σταυροφόρους της Δ΄ σταυροφορίας. Το 1204, οι Φίλιπποι ακολούθησαν την μοίρα όλων των ευρωπαϊκών  πόλεων της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Τρία χρόνια αργότερα όμως θα καταλάβουν του Φιλίππους οι Βούλγαροι. Λίγα χρόνια αργότερα οι Φίλιπποι θα ξαναπεράσουν υπό Λατινική διοίκηση. Από το 1235 και μετά θα ανήκουν στην επικράτεια της αυτοκρατορίας της Νίκαιας. Οι σχέσεις των Φιλίππων με την Νίκαια ήταν πολύ καλές και αποτελούσαν ένα από τα διοικητικά κέντρα  του Βατάτζη και του Λάσκαρη στην Ευρώπη. Συμμετείχε στην Δ’ σταυροφιρία (1201) η οποία είχε αρχικά προορισμό τους Αγίους Τόπους αλλά εξετράπη τελικά στην Κωνσταντινούπολη, το τελικό αποτέλεσμα ήταν η κατάληψη της Βυζαντινής πρωτεύουσας από τους Σταυροφόρους και η ίδρυση της Λατινικής Αυτοκρατορίας της Κωνσταντινούπολης. Οι πρωταγωνιστές στο κατόρθωμα αυτό των Σταυροφόρων ήταν ο ίδιος ο Ερρίκος της Φλάνδρας, ο μεγαλύτερος αδελφός του Βαλδουίνος, ο Βονιφάτιος ο Μομφερατικός, ο υπέργηρος δόγης της Βενετίας Ενρίκο Μάντολο ο οποίος ήταν η ψυχή της επιχείρισης και ο Λουδοβίκος του Μπλουά οι οποίοι αποφάσισαν να διανέμουν τα λάφυρα. Στην διάρκεια της πολιορκίας του 1204 ο Ερρίκος επί κεφαλής μιας ομάδας 30 ευγενών προκειμένου να κερδίσει προμήθειες σύμφωνα με τον Ροβέρτο του Κλαρί λεηλάτησε ένα κάστρο στην Χηλή κοντά στην Μαύρη Θάλασσα το οποίο περιείχε πολύτιμα θρησκευτικά αντικείμενα όπως λείψανα του Χριστού και στην συνέχεια επέστρεψε στο στρατόπεδο των Σταυροφόρων.
Όταν ο μεγαλύτερος αδελφό του Βαλδουίνος Α΄ ηττήθηκε και συνελήφθη αιχμάλωτος στην μάχη της Ανδριανούπολης από τον τσάρο των Βουλγάρων Καλογιάννη (Απρίλιος 1205) ο Ερρίκος ορίστηκε αντιβασιλιάς, όταν έφτασαν τα νέα ότι ο Βαλδουίνος πέθανε στην αιχμαλωσία ο Ερρίκος ορκίστηκε νέος Λατίνος αυτοκράτορας στις 20 Αυγούστου 1206. Οι Λομβαρδοί ευγενείς του Βασιλείου της Θεσσαλονικής αρνήθηκαν να του δηλώσουν την υποταγή τους,  ακολούθησε διετής πόλεμος στον οποίο τελικά ο Ερρίκος νίκησε τους Λομβαρδούς και τους συμμάχους τους Ναΐτες ιππότες, ο Ερρίκος έκανε κατάσχεση στους ναούς των Ναϊτών στην Ραβέννικα και στο Ζητούνι. Ο Ερρίκος της Φλάνδρας ήταν ευσεβέστατος αυτοκράτορας στα πρώτα χρόνια της βασιλείας του ασχολήθηκε έντονα με πολέμους τόσο με τον τσάρο των Βουλγάρων Καλογιάννη όσο και με τον αντίπαλο του Αυτοκράτορα της Νίκαιας, Θεόδωρο Α΄Λάσκαρη, αργότερα πολέμησε με τον τσάρο της Βουλγαρίας Μπορίλ διάδοχο του Καλογιάννη (1207 - 1217) και τον νίκησε στην μάχη της Φιλιππούπολης. Συμμετείχε στην πολιορκία της Θεσσαλονίκης με 2000 άντρες (2007) νικώντας τους Βουλγάρους, στην μάχη αυτή σκοτώθηκε και ο Καλογιάννης ( τα στοιχεία προέρχονται από τη ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ ). Πραγματοποίησε επιτυχείς εκστρατείες στην Νίκαια (1207, 1211 - 1212) όπου κυρίευσε πολλές περιοχές στην περιοχή του Νυμφαίου αλλά επειδή ήθελε να ασχοληθεί περισσότερο με τα Ευρωπαϊκά προβλήματα αποφάσισε να κλείσει ειρήνη με τον Θεόδωρο Λάσκαρη αναγνωρίζοντας την ανεξαρτησία του (1214). Ο Ερρίκος της Φλάνδρας έδειξε διαφορετικό χαρακτήρα από τους υπόλοιπους Σταυροφόρους με έντονα φιλική συμπεριφορά στο Ελληνικό στοιχείο, σύμφωνα με τον σύγχρονο του Βυζαντινό ιστορικό Γεώργιο Ακροπίτη είχε μεγαλώσει με τα Ελληνικά και τα Βυζαντινά ιδεώδη όπως οι Έλληνες Βυζαντινοί αυτοκράτορες, οι σημαντικότεροι ευνοούμενοι του ήταν Έλληνες όπως και οι διοικητές των στρατευμάτων του.  Χαρακτηριστικό παράδειγμα όταν έφτασαν οι απεσταλμένοι του πάπα Ιννοκέντιου Γ΄ να φυλακίσουν Ορθόδοξους κληρικούς επειδή δεν υπάκουσαν τις εντολές του, ο ίδιος ο Βαλδουίνος με την ιδιότητα του αυτοκράτορα δεν τους επέτρεψε να το κάνει.  Ο Ερρίκος ήταν πολύ γενναίος χαρακτήρας αλλά ποτέ βίαιος και πάντοτε ήταν ελεήμων στους αδύνατους, πέθανε στις 11 Ιουνίου 1216 σε ηλικία 40 ετών πιθανότατα δηλητηριασμένος από την δεύτερη σύζυγο του Μαρία της Βουλγαρίας κόρη του Καλογιάννη την οποία είχε παντρευτεί το 1213.

 Δρ. Τάσος Σαββίδης,
Κρηνίδες Φιλίππων, 10 /06/2018

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου