Η Πρωτοβουλία Τοπικής Ανάπτυξης Φιλίππων, δημιουργήθηκε από πολίτες για να διεκδικήσει για την περιοχή των Φιλίππων, τη δημιουργία ενός δήμου, του Δήμου Φιλίππων, που να πληροί όλα εκείνα τα κριτήρια που θα εμβαθύνουν τη δημοκρατία και ταυτόχρονα θα δίνουν προοπτικές ισχυρής ανάπτυξης του τόπου μας.

Παρασκευή, 11 Μαΐου 2018

<<…στην κεντρική πλατεία κείτονταν σκόρπια κουφάρια. Τρεις – τέσσερις Βούλγαροι φαντάροι έπαιζαν ποδόσφαιρο κλωτσώντας ένα ανθρώπινο κεφάλι.>>



        Που μπορεί να φτάσει η ανθρώπινη θηριωδία; Στην Βουλγαρική κατοχή του 1941 νομίζω πως έφτασε στα όριά της! Μετά τα γεγονότα  της Δράμας, οι Βούλγαροι κατακτητές συνέλαβαν όποιον  βρήκαν εμπρός τους. Τους εκτελούσαν στο δρόμο ή τους μάζευαν σε μεγάλες αποθήκες της Δράμας και τους εκτελούσαν. Ανάμεσά τους και 16 ( συνολικά  ) άτομα από τις Κρηνίδες που όμως δεν συμμετείχαν στα γεγονότα. Από το προσωπικό ημερολόγιο του τότε φοιτητή Α. Δ., που απέφυγε την εκτέλεση, κυριολεκτικά, την τελευταία στιγμή, αντιγράφω:
            << … Ένας Έλληνας, ως προχτές σοφέρ του νομάρχη Δράμας, Βούλγαρος τώρα και οπλισμένος σαν αστακός, με κοίταξε με περιέργεια και με θυμήθηκε. Για μια στιγμή πήρα κουράγιο, αν ήθελε μπορούσε να με σώσει, δεν το πείραξα ποτέ. Το βλέμμα μου καρφώθηκε παρακαλεστικό πάνω του. – Αυτός είναι Έλληνας σπουδαστής, είπε στα βουλγαρικά στους άλλους για να τους κατατοπίσει. Και εκείνοι, λες και τους είπε πως τους είχα σκοτώσει τον πατέρα, λύσσαξαν. Χίμηξαν όλοι μαζί και άρχισαν να με χτυπούν μέχρι που ξαναλιποθύμησα.
  Μού έριξαν τότε ένα κουβά νερό στο πρόσωπο. Λίγο υστερότερα μας έβαλαν κατά εξάδες και με στρατιωτικό βήμα πήραμε το δρόμο που οδηγούσε στο κέντρο της πόλης ( Δράμας ). Τα μαγαζιά κατάκλειστα, οι δρόμοι έρημοι, που και που τους γρανιτένιους κυβόλιθους έβαφαν μπαλώματα από μαύρο ξεραμένο αίμα. Το πιο παράξενο, σκόρπιους καταγής, βλέπαμε χιλιάδες άδειους κάλυκες. Τι να είχε γίνει; Δεν καταλάβαινα τίποτε. Είχαν την αξίωση να περπατάμε στοιχισμένοι και ζυγισμένοι και όταν δεν τα καταφέρναμε, μας χτυπούσαν με τα κοντάκια των τουφεκιών τους ή με μαστίγια. Όπου και όπως προλάβαιναν. Κάποτε – κάποτε, τους έπιανε η όρεξη να κάνουν τροχάδην χωρίς όμως να χαλάσουμε την ζύγιση και την στοίχιση πράγμα που δεν τον πολυκαταφέρναμε και αυτό μας στοίχισε πολλές ξυλιές. Λίγο πριν φτάσουμε στην κεντρική πλατεία συναπαντηθήκαμε με ένα κάρο γεμάτο πτώματα. Δεν είχαν περάσει πολλές στιγμές από τότε που τους σκότωσαν γιατί πίσω από το κάρο στάλαζε αίμα. Στην κεντρική πλατεία κείτονταν κουφάρια. Τρεις – τέσσερις φαντάροι έπαιζαν φουτ -  μπολ, κλωτσώντας ένα ανθρώπινο κεφάλι. Οι φωνές τους ακούγονταν ακόμα και όταν στρίψαμε στην οδό Αμύντα και δεν τους βλέπαμε. Μας πήγαν στο στρατόπεδο. Οι στρατιώτες που ήταν μαζεμένοι έξω από την πύλη μας υποδέχτηκαν με πυροβολισμούς  και άγρια ξεφωνητά. Πέσαμε καταγής, γίναμε ένα με το χώμα. Όταν πια σταμάτησε το κακό, σηκωθήκαμε και μπήκαμε στην αυλή. Στην πύλη μας ξαναέψαξαν και ό, τι είχε απομείνει από την πρώτη έρευνα μας το πήραν. Τρίτη έρευνα έγινε στους σταύλους όπου μας στρίμωξαν. Κάποιοι, ποιο κουτοπόνηροι ή πιο σκύλοι, ζήτησαν να τους δώσουμε με την θέλησή μας ό, τι είχαμε κρυμμένο. -–Αφού δεν θα βγεί κανένας σας ζωντανός από εδώ μέσα, τι τα κρύβετε; Θα τα πάρετε στον άλλο κόσμο μαζί σας…;>>
Για όσους αναζητήσουν τις πηγές, το απόσπασμα είναι από το βιβλίο του Στέργιου Βαλιούλη, πολίτης δεύτερης κατηγορίας.

Δρ. Τάσος Σαββίδης
Κρηνίδες Φιλίππων, 11/05/2018.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου