Η Πρωτοβουλία Τοπικής Ανάπτυξης Φιλίππων, δημιουργήθηκε από πολίτες για να διεκδικήσει για την περιοχή των Φιλίππων, τη δημιουργία ενός δήμου, του Δήμου Φιλίππων, που να πληροί όλα εκείνα τα κριτήρια που θα εμβαθύνουν τη δημοκρατία και ταυτόχρονα θα δίνουν προοπτικές ισχυρής ανάπτυξης του τόπου μας.

Τρίτη, 15 Μαΐου 2018

Ο ΔΩΣΙΛΟΓΟΣ ΠΟΥ ΣΕ ΕΝΑ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΣΚΟΤΩΣΕ 11 ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΣΕΣ. ΜΙΑ ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΦΡΙΚΗΣ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΣΕΡΡΩΝ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ!



        Πρόκειται για μια αληθινή ιστορία ντροπής και φρίκης. Ένας δωσίλογος μέσα σε ένα απόγευμα κατάφερε να σκοτώσει 11 Έλληνες. 11 πατριώτες και πατριώτισσες. Μια ιστορία που μας έρχεται από το Ροδολείβος και την Πρώτη της Κατοχής και είναι σε πλήρη αντίθεση με μία άλλη, την οποία επίσης θα δημοσιεύσουμε, αυτή τη φορά πατριωτισμού, ανδρείας και περηφάνιας, πάλι από την ίδια περιοχή. ( η αφήγηση είναι του Στέργιου Βαλιούλη, αυτόπτη μάρτυρα των γεγονότων και από το βιβλίο του  <<πολίτης β’ κατηγορίας>> . Η ίδια ιστορία μεταφέρεται και από άλλους συγγραφείς – αυτόπτες μάρτυρες των γεγονότων ):
            .<<…΄Δεύτερη μέρα με ήλιο ήταν η 25η Μαρτίου. Επειδή μας είχαν ειδοποιήσει από ημέρες για τον ερχομό τους ( οι κάτοικοι της Πρώτης Σερρών και του Ροδολείβους ), είχαμε όλο τον καιρό να προετοιμαστούμε. Κουρευτήκαμε, καθαριστήκαμε, βράσαμε και ξαναβράσαμε τα ρούχα μας για να μην βολτάρουν στους γιακάδες οι ψείρες, κάναμε ό, τι ήταν μπορετό για να δώσουμε την εντύπωση πως είμασταν πλούσιοι, αισιόδοξοι, ευτυχισμένοι. Στη κορυφή του βράχου ( σε ύψωμα του Παγγαίου ), στο παρατηρητήριο, υψώσαμε τη μεγάλη γαλανόλευκη με τα κεντημένα χρυσά γράμματα: ΛΕΥΤΕΡΙΑ Η΄ΘΑΝΑΤΟΣ.
…Κατά τις δέκα ( το πρωί ) έφτασαν. Δύο, όλοι και όλοι, ηλικιωμένοι, τριάντα τόσα αγόρια και κορίτσια ( πρόκειται για αγωνιστές – πατριώτες που ήταν σύνδεσμοι του ΕΑΜ ΕΛΑΣ  από το Ροδολείβος και την Πρώτη ). Μοίρασαν δώρα, χορέψαμε, τραγουδήσαμε, φάγαμε τον περίδρομο, είπαμε ιστορίες, παίξαμε κάποιο σκέτς, κάποιος έβγαλε τον πανηγυρικό της ημέρας, απαγγέλθηκαν ποιήματα. Και όταν ο ήλιος βούτηξε πίσω από την <<Κεντρίτσα>> ( είναι κορυφή του Παγγαίου ), οι φίλοι μας πήραν το δρόμο του γυρισμού. Στη γιορτή βρέθηκε και ο Γιάννης, ένας κάποιος Γιάννης. Είχε φτάσει το λημέρι δύο μέρες νωρίτερα αναμαλλιάρης, μισοπεθαμένος, με ρούχα σχισμένα, έτοιμος να λιγοθυμίσει. Τσακώθηκε, λέει, με κάποιον Βούλγαρο, τον χτύπησε και επειδή ήταν γνωστό τι τον περίμενε, ανέβηκε στο βουνό να γυρέψει προστασία. Μήτε ο πρώτος, μήτε ο στερνός. Αρνήθηκε να μείνει μαζί μας. << - Η ζωή είναι δύσκολη συναγωνιστές. Χρειάζονται κότσια…>>. Αποφασίστηκε να τον προωθήσουμε πέρα από τον Στρυμόνα, στην πρώτη ευκαιρία, όπως έγινε και με πολλούς άλλους ίσαμε τότε. Χόρεψε, τραγούδησε, χειροκρότησε, έφαγε μαζί μας, πολλές φορές τα μάτια του άστραφταν από τα δάκρυα. << - Μα εσείς δεν είστε άνθρωποι. Είστε θεοί>>, έλεγε και ξαναέλεγε. Δεν πέρασαν δύο σωστές ώρες από την στιγμή που μας άφησαν οι επισκέπτες και η χιονοθύελλα ξανάρχισε φοβερή. Ο βοριάς λύσσαξε. Το κρύο έγινε αβάσταχτο. Το χιόνι χτυπούσε το πρόσωπο σαν σκάγια. Αδύνατο στους σκοπούς να φυλάξουν βάρδια πάνω από ένα τέταρτο. Εύκολο για εκείνον που θα βαζε με το νου του να το σκάσει.  Και ο Γιάννης δεν άφησε την ευκαιρία να πάει χαμένη. Ένας θεός το ξέρει πως κατάφερε να φτάσει ζωντανός στο Ροδολείβος με εκείνη τη κοσμοχαλασιά. Τον προώθησαν αμέσως, με ισχυρή συνοδεία, στη Δράμα. Στο έκτακτο στρατιωτικό συμβούλιο που συγκροτήθηκε πήραν μέρος , εκτός από τους Βούλγαρους, Σωματάρχη και διοικητές μεραρχιών, και πολλοί ανώτεροι αξιωματικοί της βέρμαχτ και των ες –ες. << - ‘Έκανες περίφημη δουλειά>>, σίγουρα θα του είπαν, όταν τελείωσε η έκθεσή του για τις θέσεις μας. Το πρωί της 4ης Απρίλη του 1944 άρχισαν τις πρώτες μεγάλες εκκαθαριστικές επιχειρήσεις. Μια μεραρχία στρατού, όλα τα αντιανταρτικά αποσπάσματα της περιοχής, δυνάμεις χωροφυλακής, παλιοί κομητατζήδες, αεροπορία, πυροβολικό, ό, τι είχε στη διάθεσή της η Ανώτατη Διοίκηση του Βουλγαρικού στρατού, χρησιμοποιήθηκε. Την ίδια ημέρα ο Γιάννης πήγε στην Πρώτη. Τον συνόδευε λόγος Βουλγαρικού στρατού και σχετική δύναμη δημίων, δηλαδή κομητατζήδων. Η αποστολή του δεν είχε ολοκληρωθεί με την κατατοπιστική του αναφορά στο έκτακτο στρατιωτικό συμβούλιο. Ο πληθυσμός της κωμόπολης συγκεντρώθηκε βίαια στην πλατεία. Στην μιαν άκρη οδηγήθηκαν οι γέροι και τα παιδιά. Οι νέοι και οι νέες τοποθετήθηκαν σε τρεις σειρές, στο κέντρο. Και ο Γιάννης, περνώντας ανάμεσά τους, υπέδειξε έντεκα αγόρια και κορίτσια, όσους γνώρισε από αυτούς που γιόρτασαν μαζί μας την εθνική επέτειο. Εκτελέστηκαν την ίδια στιγμή στην πλατεία, μπροστά στα μάτια των γονιών, των αδελφών, των αγαπημένων τους…>>
            Τον Γιάννη μετά την κατοχή, και μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1960, δεν το πείραξε ούτε ενόχλησε κανένα δικαστήριο. Δεν κατηγορήθηκε και καταδικάστηκε ποτέ. Δεν γνωρίζω πότε και που πέθανε. Έχω την εντύπωση πως έφυγε και πέθανε στις Η.Π.Α.

Δρ. Τάσος Σαββίδης
Κρηνίδες Φιλίππων, 14/05/2018

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου