Η Πρωτοβουλία Τοπικής Ανάπτυξης Φιλίππων, δημιουργήθηκε από πολίτες για να διεκδικήσει για την περιοχή των Φιλίππων, τη δημιουργία ενός δήμου, του Δήμου Φιλίππων, που να πληροί όλα εκείνα τα κριτήρια που θα εμβαθύνουν τη δημοκρατία και ταυτόχρονα θα δίνουν προοπτικές ισχυρής ανάπτυξης του τόπου μας.

Δευτέρα, 23 Απριλίου 2018

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΟΥΣ ΦΙΛΙΠΠΟΥΣ. 23 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1954. ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΖΟΝΤΑΙ ΚΟΙΝΟΤΙΚΕΣ ΤΟΥΑΛΕΤΕΣ ΣΤΙΣ ΚΡΗΝΙΔΕΣ.



        23 Απριλίου του 1954. Με απόφαση της κοινότητος Κρηνίδων και του τότε προέδρου της, Παπαδόπουλου Χρήστου, κατασκευάζονται κοινοτικές, δημόσιες, τουαλέτες. 64 χρόνια μετά οι Κρηνίδες, και κανένας άλλος οικισμός των Φιλίππων, δεν έχουν δημόσιες τουαλέτες, ενώ αυτές του 1954 είναι πνιγμένες μέσα στα μπάζα, στα αγριόχορτα και τα δένδρα που έχουν φυτρώσει. Στις φωτογραφίες που δημοσιεύουμε μπορείτε να δείτε την εικόνα που παρουσιάζουν σήμερα οι δημόσιες τουαλέτες των Κρηνίδων. Έχω γράψει πολλές φορές, και περισσότερες πει, πως οι άνθρωποι που ήρθαν πρόσφυγες από τον Πόντο, την Μικρά Ασία γενικότερα και τη Θράκη, είχαν ένα πολιτισμό που δυστυχώς εμείς, οι απόγονοί τους έχουμε απολέσει. Θα μπορούσε να πει κανείς πως είναι τόσο γρήγορη η πορεία μας προς τη βαρβαρότητα ώστε διαρρηγνύεται κάθε πολιτιστική και πολιτισμική σχέση.
Το 1924 έρχονται οριστικά οι πρόσφυγες στις Κρηνίδες. Άρχισαν να έρχονται τουλάχιστον από το 1910, το 1912 – 13 ήρθαν οι Θρακιώτες αλλά ξαναέφυγαν ή πιο σωστά τους έδιωξαν οι Βούλγαροι κατά την πρώτη και δεύτερη κατοχή. Επέστρεψαν οριστικά το 1918 -19. Έτσι λοιπόν, το 1924, με τον ερχομό τη μεγάλης μάζας των Ποντίων, έχουμε και τη δημογραφική αλλαγή του πληθυσμού των Κρηνίδων. Άνθρωποι ξυπόλυτοι, ξεβράκωτοι, πεινασμένοι!  Άνθρωποι κατεστραμμένοι, ξεριζωμένοι με αβέβαιο μέλλον. Άνθρωποι σχεδόν αναλφάβητοι που πολλοί από αυτούς με δυσκολία μιλούσαν Ελληνικά ή και καθόλου! Ο κίνδυνος να πεθάνουν από την πείνα ήταν άμεσος. Τα μισά από τα παιδιά που  θα γεννούσαν θα πέθαιναν, αυτό ήταν κάτι παραπάνω από σίγουρο. Είχαν τόσα ρούχα να φορέσουν όσα αρκούσαν να τους στείλουν στον Άδη. Δεν είχαν, λοιπόν, τροφή, ένδυση, ιατρική περίθαλψη, δεν είχαν τίποτα. Είναι όμως έτσι; Δεν είχαν τίποτα; Όχι, είχαν κάτι πολύ σημαντικό, πολιτισμό! Αυτοί οι άνθρωποι, που εγκαταστάθηκαν εδώ το 1924 και το 1926 πήραν κλήρους, το 1926 – 27 άρχισαν τις δενδροφυτεύσεις, στην προσπάθειά τους να φτιάξουν πευκοδάση. Το Δασάκι στις Κρηνίδες τότε άρχισε να φυτεύεται, όπως και αυτό στους Φιλίππους ή αυτό στον Ζυγό και το Κρυονέρι. Στις Κρηνίδες δεν υπήρχαν δρόμοι, μόνο μονοπάτια. Οι μουσουλμάνοι κάτοικοι δεν χρησιμοποιούσαν κάρα αλλά μόνο γαϊδουράκια με καλάθια. Έτσι, οι δρόμοι τους ήταν άχρηστοι. Αυτό που έκαναν αμέσως οι ξεβράκωτοι και ξυπόλυτοι στο σώμα αλλά καλοντυμένοι στην ψυχή, ήταν να  δημιουργήσουν  ομάδες ανδρών οι οποίες εργαζόταν εθελοντικά και εναλλάξ στη διάνοιξη των μονοπατιών και την μετατροπή τους σε κανονικούς δρόμους. Όλα αυτά με τα χέρια, με αξίνες και φτυάρια! Το 1954 λοιπόν, αποφασίζουν να κατασκευάσουν κοινοτικά ουρητήρια, έτσι τα έλεγαν τότε. Φυσικά δεν υπήρχε αποχετευτικό, ούτε εσωτερικές τουαλέτες. Η αγορά και τα καφενεία των Κρηνίδων ήταν, την εποχή εκείνη, από το 1ο δημοτικό σχολείο και την εκκλησία, ίσως και λίγο παραπάνω, από τη βρύση του Ζαχαρία και το πηγάδι, έως τα Καβάκια. Τα καφενεία δεν είχαν τουαλέτες και όποιος ήθελε να κατουρήσει έκανε μερικά βήματα, πήγαινε στον πίσω τοίχο του καφενείου ή κάποιου σπιτιού. Ενώ όμως μπορούσε να κρύψει τον εαυτό του, δεν μπορούσε να κάνει το ίδιο με τις οσμές. Αν έκανες μια βόλτα στην πιάτσα των Κρηνίδων μπορούσες να καταλάβεις τι είχαν φάει οι κάτοικοί τους. Τόσο έντονο ήταν το πρόβλημα των οσμών. Φυσικά υπήρχε και πρόβλημα με τη δημόσια υγεία. Πάνω από όλα όμως, για εκείνους τους ανθρώπους, υπήρχε πρόβλημα αισθητικής! Έτσι, τον Απρίλιο του 1954, αποφασίσει το κοινοτικό συμβούλιο, υπό την προεδρία του Παπαδόπουλου Χρήστου, Ουζούν Χρήστο, για τους παλαιοτέρους, η κατασκευή κοινοτικών ουρητηρίων. Οι κοινοτικές τουαλέτες κατασκευάστηκαν ακριβώς στον δρόμο που ήταν η αγορά των Κρηνίδων και τα καφενεία της εποχής, ακριβώς απέναντι από την καπναποθήκη, που σήμερα είναι οικεία, 100 μέτρα πριν το 1ο δημοτικό σχολείο. Επειδή υπήρχε υψομετρική διαφορά με τον δρόμο, κατασκεύασαν σκαλοπάτια, ενώ διευθέτησαν το μικρό ρέμα με πέτρινο τείχος. Στο κτήριο των ουρητηρίων υπήρχαν τουαλέτες ανδρών και γυναικών. Δεν γνωρίζω μέχρι πότε λειτουργούσαν. Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου όμως, από τις αρχές της δεκαετίας του 1980, όχι μόνο δεν λειτουργούσαν, αλλά αγνοούσαμε και την ύπαρξή τους, όπως την αγνοείται και οι περισσότεροι από εσάς που αυτή τη στιγμή διαβάζεται αυτές τις γραμμές. Φαντάζομαι πως κάπου στις αρχές τις δεκαετίας του 1970 σταμάτησαν να λειτουργούν. Από τότε και μέχρι σήμερα, τα δημόσια ουρητήρια, έχουν ξεχασθεί. Μπάζα έχουν σκεπάσει τις δύο πλευρές τους και δένδρα με αγριόχορτα  έχουν υπερκαλύψει τις άλλες δύο. Ας προσπαθήσουμε να αποκαταστήσουμε τον περιβάλλοντα χώρο των πάλε ποτέ κοινοτικών ουρητηρίων, όχι για να ξαναλειτουργήσουν, αυτό είναι το έλασσον, αλλά για να τα βλέπουμε και να σκεπτόμαστε πως εδώ, σε αυτόν το τόπο, πριν από μερικά χρόνια, έζησαν πολιτισμένοι άνθρωποι. Καλό μεσαίωνα!

Δρ. Τάσος Σαββίδης
Κρηνίδες Φιλίππων, 23/04/2018

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου